I’ve managed to come early last night and catch KIS episode. It was such a suspense, exciting and dramatic episode. As usual, Jericho delivered well, Carmen is still as beautiful as ever even if she’s crying and Empoy surprisingly is good too. This is the episode wherein to test Rocky’s loyalty and so he could meet Amor Seko, the organization kidnapped Nestor and Garie so they set it up and had Rocky kill them. Of course, with the kind heart that Rocky has, and with his love for his bestfriend and the girl love of his life he couldn’t kill them. Instead, he help them so they could escape, but then he was shot and all of them are captured again. What his ‘ninong’ did was to call PDEA and tip them about the location of the victims. But then again, the impatient guy who kidnapped Garie and Nestor wanted to kill all of them. I know somebody would be shot dead so tonight’s episode would be a very good one. Don’t forget to watch it! I hope I would be able to!
Archive for Blog
it’s been a long time……….
Grabs! It’s been a long time since my last blog. What happen? Well, I really don’t know, basta during the time I started it, I had full of things in my mind to write that I wanted all the people to know. That was during the time, my beau went outside the country to work. I then heard from Chico Garcia about his blog. So I was inspired, I excitedly read about blogging, and then even use what Chico has using, that is wordpress. Lo and behold! I was able to write! Guess what! Just one entry! Sigh… L Ano nangyari????? Ewan ko din, I just found myself too full of emotions that it was hard for me to write. I’m in front of the computer, but nothing came out. I even tried writing in a piece of paper or notebook, even sa scratch (I’m fond of writing my poems in a scratch paper!)… but… Blank! Toink! Toink! How many times I tilted my head, but what came out was not ideas, not words, but tears. I guess I’m too emotional to write. Then it was hard for me to write until I became busy again with work.
Now I am staging a comeback. Why? Well I just had some things I’m searching that I can’t find any news or item on it. And I just thought, maybe I should get back to writing. There may be some persons out there wanting to find something but haven’t seen anything. So here I am again, I hope my enthusiasm for today will be repeated tomorrow, and the next day, and the next day, and so on..
Till my next blog!
Much Ado About Valentine – Part 1
This is something i wrote about 3 years ago, February 2005…
February na naman pala, parang kailan lang naiinis ako sa pagpasok ng december, unang una gastos at siyempre naiisip mo na naman na member ka ng SNMMAP, ano pa nga ba, Samahan ng mga Malalamig ang Pasko. Eto at February na, isa na namang okasyon na kung puwede huwag nang icelebrate. No, don’t get me wrong, hindi naman ako against sa Valentines’ porke’t wala akong ka-valentino.
What I hate about it, is kung bakit sa araw na yon, sobrang dami ng lumalabas na magpartner, as in lahat ng makakasalubong mo sa daan, papasok man lalo na sa pauwi, magpartner. Feeling awkward ka nga lang and every girl na makasalubong mo may hawak na bulaklak! Bakit? tuwing valentines lang ba dapat magbigay nun? Hello!! Sa ilang taong paglalakad ko sa ayala at walkway, 2 babae pa lang ang nakitaan ko na may dalang flowers, at hindi yon valentine hah.
Yes!, biro mo sa halos limang taon kong pagtatrabaho sa Makati, 2 palang ang nakakasalubong ko sa ayala at walkway (pinagsama ko na!) na may dalang bulaklak. Buti kanyo at natatandaan ko pa, tanong nyo sa kin no? Siyempre naman, yung isa kasi super ganda, super sexy pero mag-isa lang siya naglalakad at dala dala nya yung malaking bouquet of flowers. Lahat ng tao nakatingin sa kanya, kasi parang hirap na hirap siyang dalhin yung malaking bouquet, kasi siyempre may bag na, taz may laptop pa, taz yung flowers pa. Sa isip-isip siguro nya, “buwisit tong nagbigay na to, pinahirapan pa kong magdala.” Sa isip-isip ko naman, “walanghiya yung nagbigay na yon ah, di man lang sinundo yung pinagbigyan. Kita ng madaming dala.” Hay, baka naubusan na ng pamasahe kasi binayad na lahat dun sa flower shop kaya hindi na lang niya sinundo yung girl. Poor girl!
Siyempre yung isa, di ko nalimutan siyempre. May kasamang foreigner na matangkad, guwapo saka maputi. At yung kasamang girl na may dalang bulaklak? Hmm, medyo maitim, medyo maliit, at medyo mukhang exotic beauty. Yun bang sinasabi nila na mukhang exotic, mukhang katulong! Nakasuot ng masikip na jeans, spaghetti strap na blouse, siyempre kita din yung strap ng bra, taz ang taas ng takong ng shoes niya, hindi sandals pala. Ayun, dala dala niya yung malaking bouquet ng bulaklak at nakaliyad pang naglalakad na para bang sinasabi sa mga nakakasalubong na napapatingin, (yung iba naman nakatitig talaga sa kanya!) “Hah!Inggit lang kayo sa beauty ko no!” Sa isip isip ko naman, “Huh! Anong nakita ni Mr. foreigner sa yo no! Bakit ba puro exotic beauty ang gusto nila. Buti na lang walang nanligaw sa kin na foreigner, kundi isipin ko din na exotic ang beauty ko!” Haha, ang sama ba ng ugali ko!
Anyways, di naman ako naiinggit sa kanila na may mga bulaklak. Naalala ko naman na may nagbigay sa kin once, nung medyo teenager pa ko galing sa isang makulit na manliligaw at siyempre diko malilimutan dun sa anak ng boss ko. Palagi yon, tuwing Valentines, binibigyan niya ng isang pirasong rose (malimit white!) yung mga single girls sa office kapag valentines. Siguro naisip niya na walang magbibigay sa min! Hay, hello! ok lang no, aba naka tatlong bulaklak din ako, siyempre 3 years ang tinagal ko don. Kjng bakit ako umalis, iba nang kuwento yon, alangan namang magstay ako para lang sa bulaklak. Hindi rin naman ako mahilig don.
Date? tanong nyo? Yon pa ang isang hate ko, kasi tuwing valentines, di mo alam kung saan kayo mag lunch at mag dinner. Lahat ng restawran puno, yung jolibee sa food park, puno! pati nga yung mga jolli jeep dito sa makati, puno din! Teka, tinatanong nyo kung naki pag date na ko on valentines day? Ang sagot ko, hindi noh! Makipagsiksikan daw ba ako sa mga tao papuntang restawran at makipagbuno sa traffic kapag uwian na. Oo naman, may nagyaya na sa kin, sabihin nyo pa wala. Pero di ko talaga trip na makipagdate on a valentines day. Ok lang any other day.
Teka! Baka naman sabihin nyo, sobrang ayaw ko sa Valentines. Actually, may isa akong gustong gusto pag valentines, that is yung mga concert. Feeling ko, lahat ng magagaling na singer, local or foreign nagso show pag valentines. Taz lahat pa ng repertoire nila, love songs, weakness ko yon. Don, yon lang ata yung wala akong ma share sa inyo, kasi kahit isang beses man lang, di ako nakapanood ng isang valentines concert, ang mamahal kasi no, diko naman ma afford bumili ng tiket na dalawa para magyaya ako ng friend. Siyempre ako nagyaya, kaya ako dapat manlibre. Pangit naman kung ako lang mag-isa, puro couples nga yung nanonood. Baka magmukha akong timang, na di sinipot ng ka date! Kaya nagkakasya na lang ako sa pag-hihintay na ipalabas siya sa tv, ipapalabas din naman yon no!
Teka, teka! Di lang naman pang lovers or couples ang valentines, puwede din sa friends. Single man or attached. Wag nga lang pagtawanan or ismolin ng mga lovers na magkadate. Pag nangyari yon, eto lang ang sagot ko. “Hello! nagmamahalan din naman kaming magkakaibigan, at least kami forever na magkaibigan, ikaw kaya, nakakasiguro ka ba na yang ka date mo ngayon, siya pa din makakadate mo sa valentines next year????
Hello world!
I had long before thought about writing to blogs. I just dont have any time to do that. I love writing ever since elementary. Doing poems, writing scripts, my thoughts, essays at school. and yet i cannot find the time to write. I always hear and read blogs and for long i’m wondering when to write my own..
Until i heard Chico Garcia announcing in RX that he has a blog. I became interested in it and went to read his blog. It was so nice that i was inspired to really start my own.
A day after my SO left for KSA, i was really feeling down, i heard it again from Chico, and finally decided to sign up to wordpress. Next problem, writing the blog. I wanted to start writing, my mind is full of ideas, my emotions are flowing, the problem— time. I got so busy and was too tired to recollect and organize my thoughts.
Just yesterday, i realize that Valentines is near. Two Valentines ago, i have written something about. and i know… it’s the time to write another one…